سرزمین من

با این واژگان کتاب "کهن دیارا" آغاز می شود و نویسنده اش ما را از زمستان ۵۷ در فرودگاه مهرآباد با خود به سفری بی بازگشت می برد. هواپیما برای آخرین بار از باند پرواز مهرآباد برمی خیزد و دقایقی بعد نقطه ای کور می شود در دل آسمانی که در زیر آن میلیونها ایرانی هلهله شادی سر داده اند برای آینده ای که نمی دانند چگونه ست اما میدانند فقط ۷۰ روز تا "اولین نوروز بی شاه" فاصله دارند. نویسنده ما را با خود به روزهای شهریور ۲۰ می برد و دوران تنگدستی دخترکی که باور نمی کند چند سال بعد "شهبانوی ایران" می شود. از لحظات خشم و شادی می نویسد و از روزگاران اوج که به هر جا سر می زند صدها نفر به دنبالش و از روزهای آوارگی که پاناما و مکزیک هم از ورودشان جلوگیری می کنند. از لحظات سنگینی می گوید که در مرز مکزیک به دلیل بی اعتباری پاسپورت های دولت شاهنشاهی مجبور می شود از کمیساریای آوارگان سازمان ملل تقاضای گذرنامه آوارگی کند تا آنکه به مصر باز می گردنند و آخرین شاه ایران-هم او که به کورش می گفت آسوده بخواب که ما بیداریم"- فرسنگها دور از وطن و در نیمروز داغ قاهره جان می سپاردو...

با اندیشه های سیاسی "شهبانو فرح پهلوی" مخالفم اما هرگز نمی توان نقش او را در ایجاد و شکل دهی به فعالیتهای فرهنگی-اجتماعی و عشقش به پاسداشت میراث فرهنگی ایران را فراموش کرد. اگر چه "کهن دیارا" برایم چندان نکته جدید تاریخی در بر نداشت اما از کلام صادقانه و بی پیرایه نویسنده اش لذت بردم.

انسان هایی وجود دارند که می توان با عقاید و اندیشه هایشان مخالف بود اما باید به احترامشان کلاه از سر برداشت و "دکتر یدالله سحابی" یکی از آنها است. مردی که در یکی از پیچ های تند تاریخ ایران و در کشاکش مرده باد و زنده باد هرگز از جاده انصاف و تعادل خارج نشد و همواره بر اصول خود پایدار ماند. در دوران بی مهری شاگردان قدیمیش به گرداب سیاست بازی نیفتاد و به دامان بیگانه پناه نبرد و همواره نقش منتقد و اپوزیسیون را بر دوش رنجور اما استوارش کشید و تا آخرین دم حیات از یاد ایران غافل نماند. او در کنار یار همیشگیش -مهدی بازرگان- نمونه کم نظیر "ایرانی مسلمان" بود.

 اما... اما اینها همه بدون ذکری از "ایمان بی بدیلش" ناقص است و چیزی کم دارد. سحابی تجسم عینی ایمان در عصر بی ایمانی بود و چه زیبا گفته مولانا:

"مومن آن باشد که اندر جزر و مد          کافر از ایمان او حسرت خورد"

و سحابی چنین بود. سالگردش گرامی و زنده یادش!

(با اجازه از بهنود عزیز!)

کشوری که دارای ۲۵ روز تعطیلی رسمی (علاوه بر روزهای جمعه) هست و در تمامی هفته های یک سال حداقل دارای یکی دو مناسبت هست چه نیازی به "مناسبت سازی" دارد؟! امروز من با یک مناسبت "جدید التاسیس" آشنا شدم به نام "۹ ربیع الاول سالروز آغاز ولایت امام زمان" که از همین الان به این روز لقب "غدیر ثانی" هم داده اند و لابد از سال آینده به تعطیلات رسمی اضافه می شه!!! راستش خیلی تعجب کردم  چطور می شه در مملکتی که روز درگذشت علامه مجلسی و شیخ کلینی را هم گرامی می دارند چنین مناسبت مهمی تا حالا از قلم افتاده باشه و امسال کشف شده باشه. به همین خاطر به تقویم مراجعه کردم و فهمیدم جریان چیه. هشتم ربیع الاول روز شهادت امام حسن عسکری ست و بالطبع روز نهم این ماه آغاز امامت حضرت مهدی!!! به این می گن "مناسبت تراشی". نکته جالب تر هم اینکه از امروز سیمای جمهوری اسلامی(تلویزیون سابق) داره مردم را برای گرامیداشت این روز "من در آوردی" که به تازگی کشف شده آماده میکنه! اگر این منطق را در اعلام روز آغاز امامت حضرت مهدی بپذیریم پس یادتون بمونه که شب ۲۲ رمضان هم که همه مشغول عزاداری هستند به یکباره شادی کنیم چون شب آغاز امامت امام حسن هست و همینطور شب ۱۱ محرم هم در وسط مراسم شام غریبان جشن میگیریم که امامت حضرت سجاد شروع شده!!!!   

   به اینها اضافه می کنم صحبت های حجت الاسلام نظام زاده رییس سازمان اوقاف و امور خیریه را که در مصاحبه با شبکه خبر (۵شنبه ۲۵/۱/۸۴) فرمودند: با ایجاد کنندگان و ترویج دهندگان امامزاده های تقلبی به شدت برخورد می کنیم!!(نقل به مضمون)

از آن سرازیری هراس انگیز که بعضی ها "پیچ توبه" مینامندش و برخی "سرازیری مرگ" چند صد متری که به سمت غرب بروی زندان اوین بر دامنه البرز آرمیده است که بخواهیم یا نخواهیم در و دیوار و تپه ها و میدان تیرش بخشی از تاریخ معاصر ایران است و کهکشانی از تاثیرگذاران بر حوادث تاریخی روزگاری را در آن گذرانده اند. از آیت الله طالقانی و منتظری گرفته تا بیژن جزنی و حنیف نژاد و بدیع زادگان و چند سال بعد هم از سعید سلطان پور و شهرنوش پارسی پور و عباس امیرانتظام تا اکبر گنجی و مسعود بهنود و عبدالله نوری و هزاران مرد و زن بی نام ونشان دیگر. اما چند صباحی است به همت شهرداری تهران که علاقه وافری به نابودی میراث فرهنگی دارد بزرگراه یادگار امام به نزدیکیهای اوین رسیده و البته همین حالا هم باغهای زیبایی که به نام سید ضیاالدین طباطبایی مشهور بوده را در خود بلعیده و رو به سوی زندان اوین دارد. اوین بخشی از تاریخ ایران است و ویران کردن آن یک ضایعه. به سلول و زندانی که نلسون ماندلا در آن زندانی بود نگاه کنید و ببینید چگونه آن را به عنوان یادگار روزهای سیاه آپارتاید حفظ کرده اند. همت کنیم و نگذاریم "یادگار امام" این بخش از تاریخ ایران زمین را نابود کند.  

چقدر خوب می شد اگر بر روی همین شاهنامه سرمایه گذاری می کردیم(مثلا به کمک کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان) و داستان هایش را در قالبی مناسب برای کودکان به صورت شعر و داستان و انیمیشن در می آوردیم. یادمان باشد که کتابخوانی را باید به کودک "آموزش" داد. وقتی هزینه ای که برای پفک و چیپس کودکانمان می دهیم چندین برابر هزینه های فرهنگی آنهاست توقع داشتن نسلی فرهنگساز که به سلاح فکر مجهز باشد انتظاریست بیهوده.