دستگاه سیاست خارجی کشور تصمیم گرفته است تا روابط ایران و روسیه را به سطحی برساند که شاید در طول تاریخ ایران سابقه نداشته است. اشکالی هم ندارد! لابد آنها بیش از ما می فهمند و این تشخیص هم بر مبنای منافع ملی است اما نکته جالب در این میان تلاشی است که در جهت تحریف تاریخ می شود تا تصویری روشن، مثبت و منجی از دولت روسیه ترسیم شود. گفته می شود:" تصویر ملت روسیه در ذهن ما، تصویر روشن و خوبی است و این به علت مقاومتها و تدابیری است که ملت روسیه در مقاطع مختلف از خود نشان داده است."
این تصویر مثبت از چه زمانی ایجاد شده است؟ از آن روز سیاهی که "لیاخوف"، افسر روسیه تزاری، مجلس شورای ملی-نماد مشروطه خواهی ایران- را به توپ بست و نابود کرد؟ یا شاید آن روزی که قوای متجاوز روسیه، حرم امام رضا را به توپ بستند و مردم بیگناه را در صحن امام رضا به خون کشیدند؟ شاید هم این تصویر مثبت و روشن، محصول قرارداد های افتخارآمیز گلستان و ترکمانچای است که به موجب آنها هزاران کیلومتر از خاک ایران به یغما رفت؟ اگر درایت سیاستمدار پخته ای چون قوام السلطنه نبود امروز آذربایجان هم به سرنوشت همان هزارها کیلومتر دچار شده بود و توسط روسیه اشغالگر، غارت شده بود. البته شاید دلیل دیگر ایجاد این تصویر رویایی از روسیه در اذهان رهبران ما، کشتار هزاران سرباز ایرانی توسط قوای روس در طی جنگهای ایران و روسیه در دوران قاجار است. آیا آن سربازان جانباخته در راه ایران "شهید" محسوب نمی شوند و دولت روسیه، قاتل آنها نیست؟
سران حزب توده سر از خاک بیرون بیاورند و به چشم خود ببینند که ایران، به یکی از اقمار روسیه بدل شده و شگفتا که این بار، روحانیون هستند که به جای مکه رو به کرملین نماز می گذارند!
