سرزمین من

وقتی این مصاحبه فوق العاده با مادر جلوه جواهری را خواندم با خودم می گویم جمهوری اسلامی دارد با خودش چه می کند؟ اینهمه تولید نفرت و کینه برای چیست؟ نگرانی از بقای ایران و اسلام به دَرَک! اینها نگران بقای خودشان هم نیستند؟

چند هفته پیش در همین وبلاگ نوشتم که:"این روزها، بسیاری نگران وقوع جنگ هستند. اما برخی هم معتقدند اینها همه، چانه زنی و غمزه پیش از نشستن بر سر میز مذاکره است. بالاخره ۲۸ سال دوری و قهر را نمی شود بدون ناز و عشوه حل و فصل کرد! جنگی در کار نیست. آسوده بخوابید!"

با گزارش ۱۶ سازمان اطلاعاتی آمریکا در خصوص برنامه اتمی ایران و اظهارات بی سابقه امروز احمدی نژاد مخصوصآ آنجایی که از گامهای بعدی آمریکا سخن گفت-اگر آمريکا «يکی دو گام مثبت ديگر نشان دهد، راه برای تعامل باز خواهد شد.» - و تاکیدش بر اینکه :"مخاطب ما متوجه نکات مورد نظرمان می شود " و آزادی کاظم دارابی و البته آرام شدن اوضاع عراق و پایین کشیدن فتیله آشوبگریها در این کشور، به گمانم ایران و غرب در حال نزدیک شدن به روز موعود هستند.  تا قدم نهادن احمدی نژاد بر چمن کاخ سفید، "یک یا حسین دیگر" باقی است!!!

فرش بگسترانید! گارد احترام را خبر کنید! برادر قهرمان، "کاظم دارابی"، پس از سالها تحمل اسارت، به خاک میهن اسلامی پا می گذارد! نیروهای مستقر در میدان! خبر دار!

-آقای دارابی! هواپیمایتان در حال نشستن در فرودگاه حضرت امام خمینی تهران است. چه احساسی دارید؟

برخی از مسوولان حکومتی در ارتباطات بین المللی خود از همان زبان و ادبیاتی استفاده می کنند که در سفرهای استانی در جمع مردم روستاهای دورافتاده به کار می برند. همین معضل باعث شده که سوء تفاهم های متعددی در روابط بین المللی ایران ایجاد شود که نمونه های آن را در خبرهای روزانه بسیاری از روزنامه های معتبر غربی می بینید که مکررآ با تکذیب ایران روبرو می شود.  روزنامه آمریکایی یا اروپایی، واقعآ دروغ نگفته و مسوول ایرانی هم حرف جدیدی را نگفته اما دو سوی قضیه، زبان هم را "نمی فهمند".

یکی از جنبه های تاسف بار این پدیده را می توانید در صفحه آخر پاسپورت خودتان پیدا کنید. جمهوری اسلامی، به اسراییل می گوید " فلسطین اشغالی" و اصلآ  سرزمینی به نام اسراییل را به رسمیت نمی شناسد. در حالیکه در مجامع جهانی، سرزمین های اشغالی به مناطق اشغال شده طی جنگ ژوئن ۱۹۶۷- (کرانه غربی و نوار غزه) -اطلاق می شود و مثلآ شهری مانند حیفا در اسراییل از سوی هیچ مرجع بین المللی به عنوان سرزمین اشغالی خوانده نمی شود. به بیان دیگر، فلسطین اشغالی از دید مجامع جهانی، فقط شامل نوار غزه و کرانه غربی است. حالا مسوولان جمهوری اسلامی در صفحه آخر گذرنامه ایرانی ها نوشته اند:" دارنده گذرنامه، حق سفر به فلسطین اشغالی را ندارد"                                          (the holder of this passport is not entitled to travel to the occupied palestine) 

معنای این جمله از دید یک اروپایی یا آمریکایی اینست که من و شما حق سفر به غزه و رام الله و نابلس را نداریم ولی حق سفر به تل آویو و حیفا را داریم و این دقیقآ بر خلاف نظر نویسندگان این جمله در انتهای گذرنامه های ماست! حالا حساب کنید اینگونه صحبت کردن و مکاتبات در سطح بین المللی چه خسارات های هنگفتی به منافع ملی ایران می زند...

دیشب قبل از خواب، داشتم کانال های ماهواره را بالا و پایین می کردم که دیدم میهمان برنامه "رو در رو" در شبکه جام جم ۲، یونس قانونی- همرزم احمد شاه مسعود و رییس کنونی مجلس افغانستان- است. نشستم و نگاه کردم. خجالت کشیدم از خودم به عنوان یک ایرانی. کاش مردم "مهمان نواز (؟!) ایران که هر شب سریال مشمئز کننده چارخونه را می بینند و به لهجه شبه افغانی بازیگر لوده اش می خندند، می نشستند و نحوه سخن گفتن این شخصیت برجسته افغان را می دیدند. انسانی که ۲۰ سال اخیر عمر خود را، سلاح بر دوش در کوهستانها گذرانده و لابد وقتی برای مطالعه و درس دیپلماسی نداشته چگونه با ظرافت و دقیق و در عین حال احترام و ادب به سوال های مجری ایرانی پاسخ می داد و چگونه لباس پوشیده بود. تصویر چهره چفیه بر گردن رییس جمهور در پایان جلسه هیات دولت برابرم جان گرفت که با لحنی "لات منشانه" به سوالات جواب می داد... کی گفته ما مردم با فرهنگی هستیم؟ چه کسی ادعا کرده ما مهمان نوازیم؟ مهمان نواز؟ هر صفتی به ایرانی ها بچسبد این یکی اصلآ نمی چسبد! شک دارید از میلیونها هموطن همین آقای یونس قانونی بپرسید که من و شمای مهمان نواز، معلم، استاد و ادیبش را به چاه کنی در ایران گماشتیم و کودکان فارسی زبانشان را از سواد آموزی محروم کردیم و برای خودمان قصه مهمان نوازی بافتیم و این شبها هم می نشینیم به لهجه شیرینشان می خندیم. بهتر است کمی به سبک سخنوری و شیوه لباس پوشیدن رییس جمهور خودمان نگاه کنیم و آن را با مسوولان افغان مقایسه کنیم تا از شرم و خجالت نتوانیم سرمان را بالا بگیریم.

همزبانان افغانی! من ایرانیم ! از شما پوزش می خواهم و در برابرتان شرمگینم!

 امروز ۸ آذر بود... یادتان می آید؟...لینک نوشته دو سال قبل خودم در سالروز برد تاریخی ایران برابر استرالیا

دانشجویان معترض به کنفرانس صلح آناپولیس در برابر سفارت اردن در تهران تجمع کرده اند و نهایتآ کار به درگیری ماموران نیروی انتظامی با آنها کشیده است. بد نیست این برادران سوپر انقلابی بسیجی توضیح بدهند چرا رفته اند دم در سفارت اردن و اعتراض کرده اند؟ اردن که سالهاست با اسراییل روابط کامل دیپلماتیک دارد و رسمآ هم اعلام کرده. چرا نمی روید به دولت دوست و برادر-سوریه- اعتراض کنید که هم از توبره می خورد و هم از آخور؟!

یادم هست در اولین نماز جمعه پس از قتل فروهرها، گفته شد:" مرحوم فروهر پیش از انقلاب از دوستان ما بود، پس از پیروزی انقلاب، همکار ما بود و بعد از فتنه سال ۶۰ دشمن ما شد ولی دشمن بی خطر... فروهر دشمن ما بود ولی نانجیب نبود مخصوصآ عیال فروهر، دشمن نانجیب نبودند..."

حالا نمی دانم چرا ۹ سال پس از قتل این دو دشمن بی خطر که نانجیب هم نبودند برگزاری مراسم سالگردشان برای حکومت اینقدر خطرناک می شود که به یک لشکرکشی در خیابان های مرکزی تهران می پردازند و موبایل را در بخشهایی از تهران قطع می کنند؟ دشمن بی خطر؟...