گفته اند:" تنها صداست که می ماند". این را چند روزی است از ته دل احساس می کنم. زمانی که "نوشابه امیری" بر صفحه تلویزیون ظاهر شد. او داشت از پرواز انقلاب و نوفل لوشاتو و درخت سیب می گفت و من داشتم رامکال و استرلینگ را می دیدم. داشتم آن کارتون زیبایی که بر مبنای قصه هانس کریستین آندرسون ساخته شده درباره لخت بودن پادشاه و آقای خیاط را می دیدم با صدای زمینه نوشابه بر آن. می دیدم تشییع جنازه شاعرترین کارگردان سینمای ایران-علی حاتمی- را با صدای نوشابه امیری که می گفت خداحافظ عمو علی...
دیروز هم پس از درگذشت آیت الله توسلی یادم افتاده بود به آن روزهایی که از مدرسه بر می گشتم و مادربزرگم را که نشسته بود کنار رادیو و درس احکام آقای توسلی را می شنید. برای من، این آیت الله آرام و متین، زنده کننده "صدای رادیوی مادربزرگم" بود مخصوصآ آن لحظه ای که بعد یا قبل از همین برنامه احکام، برنامه رادیویی پاسداران پخش می شد که شروعش با شعری بود به این مضمون: پاسداران! ای حافظان دین حسین!. مادربزرگم که حسین را "خمین" می شنید با اعتراض می گفت:" دین خمین دیگه از کی اومده؟!"
