مطرح شدن ایده آقای مهدی کروبی در پرداخت ماهیانه 50 هزار تومان به هر ایرانی بالای 18 سال، نقدهای متفاوتی را چه در میان سیاستمداران واقتصاددانان و چه در حوزه عمومی به دنبال داشته است. شاید از همان ابتدا هم توقع می رفت که با توجه به خاطره ایرانیان از طرح "آب و برق مجانی" این ایده به سرعت به ضد خودش تبدیل شود. نگاهی به بیانیه آقای کروبی به تاریخ ۴/۲ /۸۴ در دفاع از این طرح، روشن کننده مهمترین دلایل ایشان است:" كروبي در ماده پنجم بيانيه خود با انتصاب ايده اوليه اين طرح به حضرت امام(ره) افزود:« آشوب سال اول انقلاب و شروع جنگ تحميلي در سال دوم فراهم كردن مقدمات آن را امكانناپذير كرد و در سال شصت و پنج با پايين آمدن قيمت نفت تا بشكهاي كمتر از 10 دلار به كلي از يادها رفت. من شاگرد كوچك آن بزرگوار هستم و آن آرزوي بزرگ را هيچ وقت از ياد نبردهام و هميشه در كمين شرايط و فرصت براي زنده كردن آن برنامهها بودم، ..."
واقعیت این است که طرح هایی مانند آب و برق مجانی، پرداخت ماهیانه 50 هزار تومان و طرح تثبیت قیمت ها در مجلس هفتم همگی بازتاب دهنده خواسته های بخشی از جامعه ایران است. اگر امروز هم از جانب همین اقشار به طعنه از طرح آب و برق مجانی یاد می شود نه از این رو ست که این گونه طرح ها را مضر به اقتصاد ملی بدانند بلکه از این منظر است که توقع داشته اند که امروز مصرف کننده خدمات مجانی باشند. حتی منتقدان ایده آقای کروبی نیز بیشتر از این زاویه که این طرح " قابلیت اجرا ندارد " به آن می پردازند. واقعیت این است که تا زمانیکه برای این قبیل ایده ها و طرح ها گوش شنوا وجود داشته باشد (به دلیل فقر اقتصادی یا ناآگاهی فرهنگی)، باز هم افرادی پیدا خواهند شد که وعده آب و برق مجانی بدهند. آیت الله خمینی، مهدی کروبی و اقتصاددانان مجلس هفتم همگی بازتاب چهره و خواست های بخشی از جامعه ایران هستند. اگر این تصویر ایراد دارد باید خود را بشکنیم که آیینه شکستن خطاست!
