صبح بدون صدام در بغداد
" وقتي به روزهاي بعد از انقلاب فكر ميكنم كه عكس اعدامشدگان را به ديوار اتاقمان ميچسبانديم و با احساسي پر از رضايت ميخوابيديم، خجالت ميكشم. ما براي اعدام سران رژيم سابق هورا ميكشيديم، و همين شد الگويي كه بعدها، بي محاكمه، دسته دسته اعدام كردند...ناصر گفت: «الاغ! تو بايد بفهمي كه اعدام اصلاً كار خلافي است. تو چهكار به محاكمه و گناه داري؟»
«سازمان مجاهدين خلق نوشته بود: «اعدام خيانتكاران انتقام الهي است.». دبير كل حزب توده گفته بود: «دادگاههاي انقلاب، ايران را سربلند كردند.». سازمان چريكهاي فدايي خلق در اطلاعيهاي گفته بود: «اعدام مقامهاي رژيم سابق كاملاً لازم است.»
تو گفتي: «هركس اعدام را تأييد كند، خودش هم قرباني است. جامعة سياسي عقبافتادة ما هنوز بالغ نشده، وگرنه به اعدامها اعتراض ميكرد."
(منبع: فريدون سه پسر داشت.عباس معروفي، چاپ سوم، چاپخانه گردون، برلين، بهار ۱383
پی نوشت: این حق را برای تمام قربانیان جنایات بیشمار صدام قائلم تا شادی کنند و برقصند و تیر هوایی شلیک کنند، اما با وجود این، چنین افرادی را "قربانی" و چنان جامعه ای را "بدبخت و عقب افتاده" می دانم.
