پارسال که برای ادامه تحصیل به اروپا رفتم، همراه خودم یک mp3 player بردم که بخشی از آن پر بود از آهنگ های مورد علاقه ام. از هایده و مهستی قدیمی گرفته تا ویگن و شجریان و شهرام خان ناظری. حتی چند تا نوحه از کویتی پور و ملا باسم کربلایی و اذان موذن زاده و نوحه های سلیم موذن زاده (برادر رحیم موذن زاده) هم داخلش بود. بعد از آنکه دوچرخه خریدم، بیشتر وقتها موقع دوچرخه سواری این آهنگ ها و نوحه ها بود که حال و هوای عجیبی به من می داد. هر وقت این سری آهنگ را با همان ترتیب گوش می دهم می توانم چشمم را ببندم و خودم را ببینم در حال دو چرخه سواری در خیابان های آرام و زیبا یا در قطاری که به" سوئیس" می رفت و داشت از کوههای زیبای" آلپ" عبور می کرد یا ساحل گرم و دم کرده "ونیز" یا خیابان های شلوغ "پاریس". تصورش بکنید دم غروب در ساحل "ونیز" نشسته بودم و یک پسر و دختر ایتالیایی در کنارم مشغول مغازله بودند و یک دفعه این صدا و موسیقی در گوشم طنین انداخت...
این سری از آهنگ ها با همان ترتیبی که در mp3 player بود برایم به یک خاطره جاودانه تبدیل شده است.
