سرزمین من

طی سالهای بعد از جنگ هر وقت شکاف بین جناح های تشکیل دهتده حکومت بیشتر شده است، از میان این شکاف ها امکان تنفس بیشتری برای آنهایی که خواستشان در درجه اول آزادی و حقوق بشر است- فراهم می شود. میر حسین موسوی در حال به هم زدن تقسیم بندی اصلاح طلب- محافظه کار است. او بخشی از محافظه کاران میانه رو و گروه بزرگی از اصلاح طلبان- که ترجیح می دهم آنها را "اصلاح طلبان بی خاصیت" بنامم- دور خود جمع کرده است. موسوی، فصل مشترک بخشهایی از محافظه کاران و اصلاح طلبان شده است. او با این نقش خود عملآ فضایی را ساخته که بسیاری از اصلاح طلبان از بیان خواسته های خود شرمگینند و خجالت می کشند حرف های 10 سال قبل خود را تکرار کنند. راستی چرا این روزها، اصلاح طلبان از دخالت "حزب پادگانی" سخن نمی گویند؟!  با وقوع پیروزی موسوی-که کاملآ امکان پذیر است- فضای تنفس برای آنانی که خواسته های ریشه ای تری دارند به شدت مسدود می شود. فردای پیروزی موسوی، طرح این قبیل از خواسته ها با برچسب تندروی و رادیکالیسم از سوی بخش بزرگی از اصلاح طلبان سرکوب خواهد شد. از سوی دیگر، نظام با انتخاب موسوی می تواند بدون دادن هزینه زیادی، "محمود" را جراحی کند و خود را از شر تندروترین بخش خود که برای مقابله با "بوش" بر سر کار آورده بود خلاص کند، بدون آنکه هزینه سر کار آمدن یک اصلاح طلب واقعی را بپردازد و باعث رنجش طبقات فرودست حامی پوپولیسم احمدی نژادی شود.  از سوی دیگر با انتخاب موسوی به غرب هم پیغام می دهد که جناح تندرو را مهار کرده ایم (مشابه کاری که در انتهای مجلس سوم با حذف نیروهای چپ خط امام و اعدام سید مهدی هاشمی انجام داد.) موسوی بهترین گزینه برای نظام است.

قصدی برای نوشتن این مطلب نداشتم ولی وقتی دیدم یکی از بلندپایگان که من و شما فکر می کنیم حتمآ حامی احمدی نژاد است در یک مهمانی خانوادگی به صراحت از روی کار آمدن موسوی حمایت میکرد، مصمم شدم بر خلاف جریان رایج جامعه بنویسم که به موسوی رای نمی دهم.