سرزمین من

از بخشهای مهمی که متاسفانه بسیاری از روشنفکران و اهل قلم از آن غفلت کرده اند کتاب کودک و نوجوان است. کودکان امروز ایران در زیر بارش حجم عظیمی از اطلاعات قرار دارند که بخش اعظم آن غیر بومی است. کودک امروزی تا چه حد از شاهنامه اطلاعات دارد؟ به راستی او هری پاتر را بیشتر می شناسد و قهرمان افسانه ای خود می داند یا رستم؟

چقدر خوب می شد اگر بر روی همین شاهنامه سرمایه گذاری می کردیم(مثلا به کمک کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان) و داستان هایش را در قالبی مناسب برای کودکان به صورت شعر و داستان و انیمیشن در می آوردیم. یادمان باشد که کتابخوانی را باید به کودک "آموزش" داد. وقتی هزینه ای که برای پفک و چیپس کودکانمان می دهیم چندین برابر هزینه های فرهنگی آنهاست توقع داشتن نسلی فرهنگساز که به سلاح فکر مجهز باشد انتظاریست بیهوده.