"در عمليات كربلاي5 که ما مارش پيروزي ميزديم، در عمل براي پيشروي سه كيلومتري حدود سي هزار شهيد داديم...در عمليات خيبر نيروهاي ما روي يك درياچه باتلاق به سرعت 18 كيلومتر پل زدند تا بتوانند دو جزيره كوچك را در آن درياچه تصرف كنند اما در واقع اين فتح فاقد ارزش نظامي بود..."
آنچه خواندید، بخشهایی بود از مصاحبه معاونت سابق لجستیکی فرماندهی کل قوا. دیروز در تلویزیون شنیدم آقایی که داشت آمار شهدای جنگ را می داد، از "۳۷ هزار دانش آموز شهید" سخن می گفت. با خودم گفتم این یعنی ۳۷ هزار شهید زیر ۱۸ سال، این یعنی ۳۷ هزار نوجوان به خاک خفته، این یعنی ۳۷ هزار مادر عزادار که به جای انتظار بازگشت فرزندش از مدرسه باید پشت در "ستاد معراج شهدا" آرزو کند که تکه ای از جنازه فرزند را تحویل بگیرد. ۳۷ هزار دانش آموز شهید معادل ۱۰ سال ورودی دانشگاه ها در رشته پزشکی است... مطمئن باشید شهر های نابود شده روزگاری ساخته می شوند اما نیروی انسانی عظیمی که در جنگ به خون نشست یا در بازیهای خونین سیاسی جان داد یا آواره شد، هیچگاه، هیچگاه باز نخواهد گشت.
