سرزمین من

گاهی اوقات در میان گرد و غبار ناشی از تندباد حوادث، پدیده هایی رخ می نمایند که توجه به آنها بیانگر واقعیت های شگفت انگیزی است. پس از انفجار حرم امام علی النقی(ع)، رسانه های حکومتی ایران مصاحبه های متعددی را پخش کرده اند که در اکثر قریب به اتفاق آنها، مصاحبه شوندگان موارد دیگری از هتک حرمت ائمه اطهار در سالیان و قرون گذشته را بیان کرده اند. از ویران کردن قبرستان بقیع به دست آل سعود تا به توپ بستن حرم امام رضا(ع) توسط قوای روس و از کتاب آیات شیطانی سلمان رشدی تا کاریکاتورهای نشریات اروپایی در اهانت به رسول اکرم. آنچه شگفت انگیز می نماید این است که در این میان هیچ اشاره ای به جنایت انفجار حرم امام رضا در ظهر عاشورا نمی شود. جنایتی که شاید شبیه ترین فاجعه به انفجار حرم امام هادی باشد. امسال که روز عاشورا در مشهد بودم نیز هیچ اثری از آن جنایت نبود. نه یادمانی و نه گرامیداشتی و یا حتی تسلیتی. چه رازی است که می خواهند آن جنایت از خاطره ها برود؟ پای چه کسانی در میان است که حرمتشان از نام علی بن موسی الرضا برتر است؟ آیا آنچه عماد الدین باقی در جلد دوم کتاب "تراژدی دموکراسی در ایران" نوشته، حقیقت دارد؟