سرزمین من

با وجود آنکه در شهر زندگی می کنیم اما شهروند نیستیم. یکی از علایم این امر، عدم توجه به محیط زیست است. هر چه در گوشمان بخوانند که:"شهر ما، خانه ماست"، قادر به درک آن نیستیم. همه مصیبت ها که بر گردن حکومت بی مسوولیتمان نیست. عید نوروز که به شیراز رفته بودم چندین باغ زیبای منطقه قصرالدشت را دیدم که خشک شده بودند. البته به عمد. لابد با ریختن بنزین پای درختان بیچاره یا آتش زدن آنها. به جای باغ های زیبای سرسبز، اسکلت های نفرت آور فلزی به آسمان رفته بود. در اصفهان هم ظاهرا پروژه مترو قرار است از زیر خیابان چهار باغ عبور کند. در تهران هم که "یادگار امام"، همچنان در حال بلعیدن اندک باغهای زیبای شمال شهر است و "شهید زین الدین" هم با قتل عام درختان لویزان به پیش می رود. این آمار تکان دهنده را که چند ماه پیش از این منتشر شده را نقل می کنم تا اندکی از خودمان و رفتارمان باجنگل های این سرزمین خشک شرمنده شویم: "در سال ۱۳۴۰ ميزان پوشش جنگلی ايران ۱۸ ميليون هکتار و از اين ميزان ۷/۳ ميليون هکتار سهم جنگل‌های هيرکانی بود. اما هم اکنون کل پوشش جنگلی ايران ۷/۱۲ ميليون هکتار و ۷/۱ ميليون هکتار آن سهم جنگل‌های هيرکانی است. جنگل‌های هيرکانی يکی از منحصربه‌فردترين نوع جنگل‌ها در دنيا هستند که همچون نوار سبزی بر شيب‌های شمالی جبال البرز قرار گرفته و سواحل جنوبی دريای خزر را می‌پوشاند. اين ناحيه از حوالی آستارا در شمال غرب تا حوالی گرگان در شرق ايران ادامه می‌يابد. اين جنگل‌ها که از دوران ژوراسيک به جای مانده‌اند، ۷/۳ ميليون هکتار پوشش جنگلی ايران را تشکيل می‌داده‌اند که هم اکنون به ۷/۱ ميليون هکتار تقليل يافته‌اند." به عبارتی ظرف ۴۵ سال، حدود ۳۵ درصد کل پوشش جنگلی نابود شده است. جنگلهای ایران را دریابیم. شاید چند سال دیگر برای دیدن چیزی به نام جنگل، مجبور شویم به "دبی" سفر کنیم تا جنگلهای مصنوعی آنها را ببینیم!!!